Met de mond vol tanden? Goed bezig!

Met de mond vol tanden? Heel goed bezig!

In Psalm 65:2 staat: “U komt stilheid toe, een lofzang”. Let dus op. Er staat niet “stilte en lofzang”, maar “stilte een lofzang”

Maar wat betekent dat dan: “U komt stilheid toe, een lofzang” ?

De HSV maakt ervan: De lofzang is in stilte tot U, o God, in Sion.

Is het nu stil zijn of is het nu lofzang. Want geef toe, onze lofprijs is toch niet stilletjes? Neen, het hoort thuis in het rijtje: lofprijzen, jubelen en juichen. Het is me een raadsel hoe je dat in stilte doet.

Andere vertalingen maken ons ook niets wijzer:

“U komt toe stilheid, een lofzang!, o Gód op Síon (NB)

“Heer, we zijn stil van ontzag voor U” (Basisbijbel)

“U komt de lof toe,  God die woont op de Sion” (NBV21)

“U komt een  lofzang toe In Sion, o God! U moet een dankoffer worden gebracht, In  Jerusalem, Heer!” (Can)

Enkele vertalingen spreken dus gewoon niet over die stilte. Maar wat zegt de grondtekst nu eigenlijk?

Voor U stilte is lofprijzing. Dus voor God is stilte als een loflied.

Euhh?

Wel, stel u eens voor dat u een cadeau hebt gekocht voor iemand. Het geschenkpapier gaat eraf. De ogen worden iets groter, maar nog aarzelend. (Stel u voor dat de doos is gerecupereerd en er iets anders in zit)

Dan gaat de doos open. De mond valt open en er komt geen geluid uit. Geen dankjewel. Niets alleen grote ogen, verbijstering, ongeloof, verrassing.

Dát is toch het mooiste dankjewel dat u zich kunt voorstellen?

Regelmatig, als ik bij God kom, val ik stil. Als ik denk aan Zijn buitensporige genade. Zijn liefde die geen enkel redelijk denkend mens kan vatten. Zijn goedheid die elk voorstellingsvermogen te boven gaat. Zijn trouw die zo hoog als de hemelen is of Zijn alles overtreffende goedheid.

Dan kan ik daar enkel staan met de mond vol tanden. Sprakeloos. Ademloos. Piepklein.

God ziet dat en het is als lofprijzing in Zijn oren.

Als ik de tekst mag vertalen dan wordt het: “Sprakeloosheid is als lofprijs voor U”